Last Bench Notes

என்னுடைய பத்தாம் வகுப்பு காலங்களில் மாணவர்களின் காதைப் பிடித்து ஜவ்வு மிட்டாய் போல இழுப்பதையே ஒரு தண்டனை முறையாக ஓர் ஆசிரியர் வைத்திருந்தார். ஒருமுறை தேர்வில் எங்களுடைய விடைத்தாள்களைப் பார்த்துக் கொதித்துப்போயிருந்தார். ஒரு கையில் விடைத்தாளும் இன்னொரு கையில் அதற்குரியவனின் காதுமாகப் பிடித்துக்கொண்டு ஆசிரியர் பல்லைக் கடிப்பதைப் பார்க்கும்போதே என் காது கூசியது. ‘ஏம்ல இப்படி எழுதிருக்கே….க்ளாஸ்ல கவனிக்குறதே கிடையாது…கவ…கவனிக்குறதே கிடையாது’ என்று அவரவர் பிழைகளின் அளவுக்கேற்ப காதுகள் இழுபட்டன. என் முறை வந்தபோது, அவரது கை நீள்வதற்கு இடமே கொடுக்காதபடி ரொம்பப் பக்கத்தில் போய் நின்றுகொண்டேன். சில நொடிகளுக்கு என் காது அவரது கவனத்துக்கு வரவே இல்லை. பிறகுதான் ‘ஏதோ மிஸ் ஆகுதே’ என்று உணர்ந்து என் காதிலும் கடுக்கன் குத்தினார். எனக்கு அனிச்சையாகத் தோன்றிய அந்தத் தற்காப்பு முறை கண்டுபிடிக்கப்பட்டு முறியடிக்கப்பட்டாலும், கொஞ்ச நேரமாவது என் காது தப்பித்திருக்கிறது. இது ஒரு போர் உத்தி என்பதைப் பின்னாட்களில் புரிந்துகொண்டேன். அதாவது பிரச்னையிலிருந்து அல்லது எதிரியிடமிருந்து விலகி நிற்காமல், அதற்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொள்வது. நீங்களும் இதை முயற்சித்துப் பார்க்கலாமே!:)
…..
இன்பமும் துன்பமும் இணைந்த என் வாழ்வில்
இணையில்லா நின் திரு புகழினை நான் பாட
அன்பும் அற நெறியும் அகமும் புறமும் ஆக
அரகர சிவசிவ மால் மருகா என அனுதினம்
ஒருமுறையாயினும்
உன்னைச் சொல்லாத நாள் இல்லை////ம்ஹூம், கோயில்லயும் விசேஷ வீடுகள்லயும் டீக்கடைகள்லயும் போற போக்குல கேட்ட பாட்டு. மனப்பாடம் பண்ணாமலயே ஞாபகம் இருக்கு. ஸ்கூல்ல கணக்கு, அறிவியல் பாடங்கள்ல வர்ற சில விஷயங்களயும் இப்படி பாட்டாவே என்னை மாதிரி ஆளுகளுக்குக் கத்துக்கொடுத்துருந்திருக்கலாமோ?:)
…..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: