ஒரு பண்டிகை விடைபெறுகிறது

பண்டிகை கொண்டு வந்த கொண்டாட்டங்கள் தீர்ந்துவிட்டன. நாளைக்குப் பிள்ளைகள் பள்ளிக்குப் போக வேண்டும். நானே பள்ளிக்குப் போக வேண்டும் என்பதுபோல ஒரு அயர்ச்சி. என் குழந்தைப்பருவத்தை இன்னும் நான் தொலைக்கவில்லை என்பதில் வெறுமையின் ஊடே ஒரு சின்ன மகிழ்ச்சி.
……
பண்டிகை என்பது பண்டிகைக்கு ஆயத்தமாவதில் தான் என்பது பல பண்டிகைகளைக் கொண்டாடித் தீர்த்த பின் புரிகிறது.
…….
மழை பண்டிகைகளுக்கு எதிரி என்று சிறுவயதில் நினைத்தேன். மழையே ஒரு பண்டிகை என்று என் பிள்ளையும் ஒருநாள் புரிந்துகொள்வாள்.
…..
தீபாவளி என்பது உளுந்த வடையின் ஓட்டை வழியாக உலகத்தைப் பார்ப்பதற்கான நாளாக எனக்கு முதலில் இருந்தது. பிறகு புத்தம் புது ஆடைகளின் நாளாக இருந்தது. தெருவையே அலற வைக்கும் வெடிகளின் நாளாகவும் இருந்தது. அடுத்து கமல் ரஜினி படங்களுக்கான முதல் வரிசை கொண்டாட்டங்களாக ஆனது. இருபதுகளின் வயதில் உயிர்த்தோழியுடன் ஒரு கனவைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான நாளாக மாறியது. இன்று ஒரு குடும்பஸ்தன் நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமையாக இருக்கிறது. எப்படி பார்த்தாலும் ஆரவாரங்கள் நடுவே பண்டிகைகள் நம்மை யாரென்று உணரும் வாய்ப்பையும் தந்து செல்கின்றன.
……
குலாப் ஜாமூனுக்கு உருண்டை பிடிக்கும்போது மகள் அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் ஒரு வாய் போட்டுக்கொள்கிறாள். பக்கத்தில் இருக்கும் என்னைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. ஒரு கண் சிமிட்டல் மட்டுமே. ஓர் அப்பனுக்கு வேறென்ன வேண்டும்?
…….
எப்போதும் தன்னையும் சேர்த்து திட்டும் நண்பனின் தந்தைக்கு வாழ்த்து சொல்ல அந்தப் பையன் அவ்வளவு தன்னம்பிக்கையுடன் கை நீட்டுகிறான், ‘ஹேப்பி தீபாவளி அங்கிள்.’ அங்கிளுக்கு வேறு வழியே இல்லை. மெல்லிய புன்னகையுடன் கை கொடுத்துவிட்டு நகர்கிறார். பண்டிகையின் குதூகலத்துக்கு அனைவரும் வழிவிட்டே ஆக வேண்டும்.
……
வடைகளும் அதிரசங்களுமாக சமையலறை மேஜை நிரம்பியிருக்கிறது. மனைவி மதிய உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறாள், சிறுவயதில் நான் பார்த்த அம்மாவைப் போலவே.
………..
ஒரு பண்டிகைக்கு ஆதங்கத்தோடு விடைகொடுத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ஊருக்குப் போன நண்பர்கள் திரும்பி வந்துகொண்டிருப்பதாகத் தொலைபேசியில் தெரிவிக்கிறார்கள். மனதில் மீண்டும் மத்தாப்பூவின் சுருசுரு சத்தம்.
……
தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் இரவு. சூப்பர் மார்க்கெட்டில் கூட்டம் முட்டி மோதுகிறது. சிப்ஸ் கேட்டு அடம் பிடிக்கும் மகளைச் சமாளித்தபடி பொருட்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். கேஷ் கவுண்டர் அருகே ஏதோ சலசலப்பு. கடையின் உரிமையாளர் யாரோ ஒருவரைக் கண்டபடி திட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் தலை குனிந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் தோளில் மூன்று வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் குழந்தை. ’திருட்டு நாயே’ என்ற வார்த்தை மட்டும் இறுதியில் கேட்டது. கடைக்கு வந்தவர்களும் கடையில் இருப்பவர்களும் வேடிக்கை பார்த்ததின் வலியை அவர் அதற்கு மேல் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை போலும். குழந்தையைத் தோளில் இறுக்கி அணைத்தபடி அவர் விறுவிறுவென்று வெளியேறிவிட்டார். நல்ல வேளை, என்ன நடந்தது என்று அந்தக் குழந்தைக்குப் புரியவில்லை. இறுதிவரைக்கும் புரியக் கூடாது.
……
பண்டிகை நாட்களின்போது நம் வாயில் சனியன் வந்து உட்கார இடம் தேடும். கொஞ்சம் அசந்துவிட்டால் வீட்டில் சின்னச் சின்ன கோபங்களை ஊதிப் பெரும் சண்டையாக்கிவிட்டு அடுத்த வீட்டுக்குப் போய்விடும். அதை உணர்ந்துவிட்டால் பண்டிகையை நிம்மதியாகக் கடந்துவிடலாம்.
…..
சமூகம் விதித்தபடி ஒரு பண்டிகையைக் கொண்டாட முழி பிதுங்கும்போதுதான் தெரிகிறது, பால்ய காலத்தில் ஒரு பண்டிகையை எந்தக் குறையும் இன்றி நம் கையில் சேர்த்த அம்மாக்களும் அப்பாக்களும் எவ்வளவு பெரிய சாதனையாளர்கள் என்று.
……
எல்லாம் முடிந்து அமைதி அடைந்துவிட்ட இரவில் ‘ஹே….. ஹேப்பி தீவாளி’ என்று முழங்கியபடி நாலைந்து விடலைப்பையன்கள் பைக்குகளில் கடந்துபோகிறார்கள். ‘ரௌடிப்பசங்க’ என்ற வசவுகளும் முறைப்புகளும் பின்னால் தொடர்வதைக் கண்டுகொள்ளாமல். நாம் எளிதாக விடைகொடுத்துவிட்டோம். அவர்கள் தீபாவளியை இன்னும் சில நிமிடங்கள் நீட்டிக்க விரும்புகிறார்கள்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: