பாப்பா… வாம்மா!

சமீபத்தில் ஒரு நாள் எனது செருப்பு வார் அறுந்துபோனது. முகப்பேர் திருமங்கலம் சந்திப்புக்கு அருகே உள்ள தெருவில் ஒரு கடை இருக்கிறது. கண்ணாடி அணிந்துகொண்டு சற்று பூசின மாதிரியான தேகத்துடன் கடைக்காரர் தோற்றமளிப்பார். வயது ஐம்பதுக்கு மேலிருக்கும். செருப்பை அவர் முன்னால் வைத்தேன். வாரைச் சரிசெய்துவிட்டு, செருப்பு முழுதுமே தையல் போட்டுவிடலாம் என்று நினைத்து அவரிடம் விசாரித்தேன். செருப்பைப் பார்த்தவர் ‘இதுக்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…பரவாயில்லியா?’ என்றார். நான் அப்போது அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க அவகாசம் இல்லை.  பொறுமையும் இல்லை. ’சரிங்க, இப்போதைக்கு வாரை மட்டும் தைச்சுக் கொடுங்க’ என்றேன். ஐந்து நிமிடங்களில் வாரைச் சரிசெய்துகொடுத்தார். ஐந்து ரூபாய்தான் கூலியாகக் கேட்டார். ‘இந்த செருப்புக்கு முழுக்க தையல் போடணும்னா அவ்வளவு டைம் ஆகும். அவசரத்துல நான் பண்ணிக்கொடுத்தா வேலைக்கு ஆகாது’ என்றார். செய்வதை நேர்த்தியாகச் செய்ய விரும்பும் அவரது அணுகுமுறை என்னை ஈர்த்தது. என்ன நடந்தாலும்  ‘ஜெர்க்’ ஆகாமல் வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு முதிர்ச்சி அவரிடம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. ‘இன்னொரு நாள் வர்றேங்க’ என்றபடி டூவீலரை நோக்கி நகர்ந்தேன். நான் சும்மா சாக்கு சொல்லிவிட்டு போவதாகவே அவர் நினைத்தார் என்பது அவரது பார்வையில் தெரிந்தது.

ஒரு மாதத்தில் அந்தத் தொழிலாளியை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. இன்னொரு செருப்பின் வாரும் அறுந்தது. முன்பு அவர் கடைக்கு வந்ததை அவருக்கு நினைவுப்படுத்திவிட்டு செருப்பை வைத்தேன். அவருக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அதற்காக ரொம்பவும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. ‘போன முறை உங்ககிட்ட வந்தப்போ செருப்புக்கு முழுசா தையல் போட முடியல. நேரம் ஆனா கூட பரவால்ல. இந்த முறை முழுசா தையல் போட்டுக்கொடுத்திருங்க’ என்றேன். செருப்பைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, ‘எண்பது ரூபா ஆகும்’ என்றார். அதற்குச் சம்மதித்துவிட்டு, அவருக்கு அருகிலேயே சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்தேன்.

’செருப்பு நீளமா இருக்கே’ என்றார். ‘என் ஃப்ரண்ட் அவனுக்காக வாங்குன செருப்பு இது. எனக்குக் கொடுத்தான். கொஞ்ச நாள் சும்மா வச்சிருந்து இப்பதான் போடுறேன்’ என்றேன்.

செருப்பின் விளிம்பில் நூலை விட்டு தைத்துக்கொண்டிருந்தவரிடம் சும்மா பேச்சுக் கொடுத்தேன். ‘ஆரம்பத்துலர்ந்தே செருப்பு தைக்குற வேலைதான் பார்த்துட்டிருக்கீங்களா?’ என்றேன். சில நொடிகள் அவர் வெளிப்படுத்திய அமைதி ‘நாம பேசுறத அவர் விரும்பலயோ?’ என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைக்கிற மாதிரி சட்டென்று பதில் வந்தது. ‘ஆரம்பத்துல அரப்புப்பொடி வித்திருக்கேன். ஐஸ் வித்தேன். கொஞ்ச நாள் கோலப்பொடி வித்தேன். எல்லா வேலையும் பார்த்தாச்சு’ என்றார்  செருப்புத்தொழிலாளி.

அரப்புப் பொடி என்றால் பாத்திரம் கழுவ பயன்படுத்துகிற பொடி. சபீனா, ஏ ஒன், விம் பார் வகையறாக்கள் வருவதற்கு முன்னால் இதைத்தான் நம்மவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள். ‘ஐஸ்ன்னா கடை கடையா, பார் பாரா விப்பாங்களே அப்படியா?’ என்று தற்செயலான ஆர்வத்துடன் கேட்டேன். ‘இல்ல…சாப்பிடுற ஐஸ்தான். பால் ஐஸ், மேங்கோ பார்…சாக்கோ பார் இந்த மாதிரி. தள்ளுவண்டில போய் இதை விப்பேன்’ என்றார்.

செருப்பில் தையல் ஏறிக்கொண்டே இருந்தது. ‘அதெல்லாம் முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னால. அப்போ சாதா ஐஸ் 5 காசு. பால் ஐஸ் 10 காசு. மேங்கோ பார், சாக்கோ பார் ஐஸெல்லாம் 15 காசு’ என்றபடியே கண்ணாடியைத் தாழ்த்தி சாலையைக் கொஞ்சம் கவனித்துக்கொண்டார். அவரைக் கடந்துசெல்லும் பாதங்கள் அவரை ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கும்போல. திருமங்கலம் சந்திப்பில் மின்சார வாரிய அலுவலகத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் இன்றைய தெருதான் அவருக்குப் பூர்வீகமாம். ‘அதுதான் எங்க ஊரு’ என்றபோது, சென்னையின் ஆதிக் குடிமக்களில் அவரும் ஒருவர் என்பது புரிந்தது.

’பாடிக்குப் போய் ஐஸ் விப்பேன். எட்டு வருஷம் ஐஸ் வித்தேன். கூவி கூவி விக்குறதுதான் கஷ்டம். வியாபாரம் ஓரளவுக்கு மேல போகல. விட்டுட்டேன்’ என்றவரிடம், ‘ஹார்ன் வச்சு இப்போ அடிக்குறாங்களே…அதெல்லாம் அப்போ இல்லியா?’ என்று முட்டாள்தனமாகக் கேட்டேன். அந்தக் கேள்வி எனக்கு எவ்வளவு ஒரு வியப்பான அனுபவத்தைத் தரப்போகிறது என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது.

என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது முதன்முறையாக அவர் சிரித்தது அப்போதுதான். ’ஹார்ன் அடிச்சுதான் ஐஸ் விப்போம். என்னதான் ஹாரன் அடிச்சாலும் ஒரு தெருல நாலைஞ்சு முறையாவது கத்தித் தான் ஆகணும். அப்படி கத்திக் கத்தி தொண்டை ஒரு மாதிரி ஆகிரும். அதுதான் ஒரே தொல்ல. மத்தபடி என் சத்ததைக் கேட்டாலே ஜனங்க வெளியே வந்துருவாங்க’ என்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

’ஏரியா ஆளுங்களுக்கு நல்லா பழக்கமோ?’

‘ஆமா..ஏற்கனவே கோலப்பொடி வித்ததால என்னை எல்லாருக்கும் தெரியும். அப்புறம் எனக்குக் கிடைச்ச ஹாரனும் அப்படி’…என்றபடியே என்னைப் பார்த்து தாராளமாகவே சிரித்தார்.

‘ஏன் அந்த ஹாரன்ல என்ன விசேஷம்?’

“அதுவா….ஏற்கனவே மூணு ஹாரன் வாங்கி ஒண்ணும் எடுபடல. எல்லாமே சீக்கிரமே பிஞ்சு போயிருச்சு. ஒருநாள் வழக்கம்போல வியாசர்பாடிக்கு போய் புதுசா ஹாரன் வாங்கப் போனேன். கடைக்காரன் நிறைய எடுத்துக் காட்டுனான். அதுல ஒண்ணு செலக்ட் பண்ணேன். லேசா அமுக்குனப்போ வித்யாசமா சவுண்டு வந்துச்சு. அப்போ அதை நான் பெரிசா எடுத்துக்கல. கடைக்காரன்கிட்ட 15 ரூபாய்க்குப் பேரம் பேசுனேன். அவன் 18 ரூபாய்லயே நின்னான். சரி போன்னு கொடுத்துட்டு அதை வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். வழக்கம்போல வண்டில ஹாரனை மாட்டிட்டு ஐஸ் வித்துட்டிருந்தேன். அந்த ஹாரனும் ‘ங்கொய் ங்கொய்’ன்னுதான் சத்தம் போட்டுச்சு. ஒருமுறை சும்மானாச்சுக்கும் அதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அழுத்துனேன். ‘பாப்பா’ன்னு வாஞ்சையா கூப்பிடுற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு. முதல்ல எனக்கு அதைக் கேட்டவுடனே வேடிக்கையா இருந்துச்சு. என்னடா ஹாரன் பாப்பான்னு கூப்பிடுதுன்னு நினைச்சேன். சரி..அதே மாதிரி அமுக்கிட்டு மெல்ல மெல்ல கைய எடுப்போம்னு எடுத்தேன். இந்த முறை ‘வாம்மா’ன்னு சத்தம். எனக்குன்னா ஆச்சர்யம் தாங்கல. புதுசா ஒரு தெருவுக்குப் போய் இதே மாதிரி அழுத்துனேன். பாப்பா…வாம்மான்னு சத்தம். பக்கத்துல இருக்குறவங்க எல்லாம் பார்த்து சிரிச்சாங்க. என்னய்யா இப்படி சத்தம் போடுதுன்னு ஆச்சர்யப்பட்டாங்க. எனக்கு ஒரே குஷியாகிடுச்சு. இப்படி ஒரு முறை சவுண்டு கொடுத்தா போதும். தொண்டை வலிக்க கத்தவே தேவை இல்ல. தெருல குழந்தைங்கல்லாம் வந்து பக்கத்துல நின்னுரும். அந்த சவுண்டை வச்சே நல்லா வியாபாரம் பண்ணேன். அசால்ட்டா 15 ரூபாய்க்கு வியாபாரம் பண்ணுவேன்’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே போனார்.

அவரது உடல் சிரிப்பில் குலுங்கியது. ஹாரன் சத்தம் கேட்ட ஒரு குழந்தை போலவே அவர் உருமாறி விட்டது போல முகத்தில் ஒரு பரவசம். நான் கேட்பதை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை.

சிரிப்பு தணிந்து ‘அப்புறம் ஏன் தொழிலை விட்டீங்க?’ என்று கேட்டேன்.

‘அது ஒரு தனிக்கதைப்பா’ என்றார். அவரது சிரிப்பு நிற்கவில்லை.

“மத்த வியாபாரிங்க எல்லாம் என்னைப் பாத்தா மிரளுவாங்க. ஒருத்தன் இந்த ஹாரனை 50 ரூபாய்க்கு விலைக்குக் கேட்டான். நான் எப்படி கொடுப்பேன்? எனக்கு இதை வச்சுதானே ஐஸ் விக்கிற வேலையே ஜாலி ஆச்சு. நான் ஐஸ் விக்கிற தொழில்ல ஒருத்தனை இறக்கிவிட்டேன். இந்த ஹாரன் வாங்க அவனையும் கூட்டிட்டுதான் போனேன். ‘நீ மட்டும் நல்ல ஹாரன் வாங்கிகிட்ட. எனக்கு சாதா ஹாரன் வாங்கிக்கொடுத்துட்டேன்’னு எங்கிட்ட சண்டைக்கு வந்துட்டே இருந்தான்.  ஒருநாளைக்கு வண்டிய ஐஸ் கம்பெனிக்கு வெளியே நிப்பாட்டிட்டு உள்ள போயிருந்தேன். கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு பார்த்தா வண்டில ஹாரனை காணோம். எவனோ தூக்கிட்டுப் போயிட்டான்னுதான் நினைச்சேன். நிறைய பேர்ட்ட விசாரிச்சிப் பார்த்தேன். மறுநாள் பக்கத்து காவால பார்த்தா, யாரோ ஹாரனை உடைச்சு போட்டிருந்தாங்க. நம்மாளுதான் உடைச்சுப்போட்டிருக்கான்னு தெரிஞ்சது. எனக்குக் கோபம் தாங்கல. கன்னாபின்னான்னு திட்டி அவனை அடிக்கப் போய்ட்டேன். அதுக்குப் பிறகு தொழில் பண்ணவே எனக்குப் பிடிக்கல. எதுக்குத் தொண்டை தண்ணி வத்த கத்தி ஐஸ் விக்கணும்னு மறுபடியும் கோல மாவு விக்கப் போய்ட்டேன். அதுவும் சரியா வரல. செருப்பு தைக்கிற தொழிலுக்கே வந்துட்டேன்” என்று  முடித்தார் அதே சிரிப்புடன்.

எனக்கு ஒரு மாயாஜாலக் கதையைக் கேட்டது போலிருந்தது. ஒரு ஹாரன் ஒருவரைக் கொஞ்ச காலம் அற்புதத்தில் திளைக்கவைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டது. காலியான ஐஸ் பெட்டியோடு வீடு திரும்புவோமா, எதுவும் விற்காமல் அதே கனத்துடன் திரும்புவோமா என்று ஊசலாட்டத்தில் இருந்த அவரது பிழைப்பை ஹாரன் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. அயல்நாட்டுக் கதையில் பைப்பரைப் பின்தொடர்ந்த குழந்தைகளைப் போல, இவருக்குப் பின்னாலும் குழந்தைகள் திரண்டிருக்கிறார்கள். வியாபாரம் கொழித்திருக்கிறது. கையைச் சுட்ட ஐஸ் வியாபாரம் காசுகளைப் பொழியத் தொடங்கியதை இவர் மனைவி மக்கள் பார்த்து வியந்திருப்பார்கள். வந்ததுபோலவே ஹாரன் மறைந்தும்விட்டது. போகும்போது, அவருடைய வியாபாரத்தையே பிடுங்கிக்கொண்டும் போய்விட்டது.  காலம் அவருக்கு அதிர்ஷ்டத்தைக் கொடுத்துவிட்டு திடீரென பறித்தது ஏனோ? அதிர்ஷ்டம் என்றாலே அப்படித்தானே? ஆனால் இப்படி ஓர் அதிர்ஷ்டம் எத்தனை பேருக்கு வாய்த்திருக்கும்?

அவர் ஐஸ் விற்ற காலத்திலிருந்து விடுபட்டு மறுபடியும் நிகழ்காலத்துக்கு வந்தவராக மௌனமாக செருப்பு தைப்பதைத் தொடர்ந்தாலும் அந்தச் சிரிப்பு அவர் முகத்திலிருந்து மறையவே இல்லை. ‘இந்த செருப்பெல்லாம் மழைக்கு தாங்காது. வெயிலுக்குத்தான் நல்லாருக்கும். வெயில் வர்ற வரைக்கும் ரப்பர் செருப்பு போட்டுக்கோ’ என்றபடியே செருப்பை என் முன்னால் வைத்தார்.

புதுத்தையல் ஏறிய செருப்பு பாதத்துக்கு வலுவேற்றியது போலிருந்தது. இன்பமும் துன்பத்தையும் விசித்திரங்களில் பொதிந்து தரும் வாழ்க்கை மீது வியப்பு ஏற்பட்டது. ‘பாப்பா…வாம்மா’ என்று ஹாரன் சத்தம் அன்று முழுதும் மனதில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

நன்றி: www.sengodimedia.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: