‘போரைத் தவிர்க்கவே இந்த விளையாட்டு!’-வாழ்வியல் பேசும் மரபுப்பள்ளி

அண்மைக்காலமாகத் திரைப்படம், மரபு மருத்துவம், நலக்கூடல் நிகழ்வுகள், ஊர்சந்தை என செந்தமிழன் மேற்கொள்ளும் பணிகளின்போது, உடன் பயணிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அவை இன்றைய தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு இன்றியமையாத பணிகள் என்பது ஒரு பக்கம். அடிப்படையில் அவருடைய நட்பு எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. அவரது சமூகப் பார்வை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கும் என்பதைக் காட்டிலும், மனதுக்கு நெருக்கமானதாக, துணிச்சலானதாக, தொன்மையான தமிழ் மரபிலிருந்து வழுவாததாக இருக்கும். பூக்களையும் காய்கனிகளையும் பார்த்துக் குளிரும் மனங்கள் மண்ணுக்கு அடியில் உள்ள வேரையும் கவனிக்கும் விதத்தில் பல செய்திகளைத் துளியும் ஆர்ப்பாட்டமின்றி முன்வைப்பது அவரது இயல்பு. செம்மை மரபுப்பள்ளியும் அத்தகைய நோக்கம் கொண்ட ஒரு சீரிய முயற்சியே. வாழ்வைச் செம்மைப்படுத்திக்கொள்ளும்வகையில் அங்கும் எனக்குப் பல செய்திகள் கிடைத்து வருகின்றன.
எனக்குச் சிலப்பதிகாரத்தை அறிமுகம் செய்தவர் நான்காம் வகுப்பில் தமிழ்ப்பாடம் நடத்திய காலஞ்சென்ற திரு. பெதலீஸ்(கயத்தாறு) அவர்கள். ஒருமுறை கண்ணகி-கோவலன் கதையை ஒரு விறுவிறுப்பான நாடகம்போல விவரித்தார். அப்போது சிலப்பதிகாரம் எங்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் இல்லையெனினும், அவர் ஓர் ஆர்வத்தில் அதைப் பற்றிக் கூறியிருக்க வேண்டும். பாண்டிய மன்னனின் தவறான முடிவால் கொல்லப்பட்ட கோவலனுக்காகக் கண்ணகி நீதி கேட்கிறாள். ‘அரசியின் சிலம்பு மாணிக்கப்பரல்களைக் கொண்டது. உன் கணவனிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட சிலம்பு அரசியினுடையதுதான்’ என்று அரசன் சொல்ல, அவையில் கண்ணகி கொந்தளிக்கிறாள். ‘இதோ, என்னிடமுள்ள மற்றொரு சிலம்பு. இதில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்’ என்றபடி அவள் ஒற்றைச்சிலம்பை எடுத்து வீசுகிறாள். தரையில் விழுந்த சிலம்பிலிருந்து முத்துகள் தெறித்து ஓடுகின்றன. அதில் ஒரு முத்து அரசனின் முகத்தை உரசிக்கொண்டு செல்கிறது. எங்களுக்குப் பின்னால் பெரும் ஓசை கேட்கிறது. பெதலீஸ் வீசிய பேப்பர் வெயிட் எங்களைத் தாண்டி விழுந்து, சிமெண்ட் தரையில் உருண்டோடுகிறது. நாங்கள் திடுக்கிட்டுப்போய் கதையிலிருந்து வெளியே வருகிறோம்.
அநீதியின் விளைவையும் கண்ணகியின் சீற்றத்தையும் அந்த வயதுக்கேற்றபடி ஒருவாறு புரிந்துகொண்டோம். சொற்களைத் தாண்டி ஒரு பெருங்கோபத்தை உணர்த்திய மகிழ்ச்சியில் பெதலீஸ் ஒரு குழந்தைபோல சிரிக்கிறார். வகுப்பே அந்தச் சிரிப்பில் இணைந்துகொள்கிறது. அவருடைய வகுப்புகள் பெரும்பாலும் இப்படித்தான் உயிர்ப்போடு இருக்கும். நம் அனைவருக்குமே  படிப்பின் ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் பெதலீஸ் போல சில  ஆசிரியர்கள் அமைந்திருப்பார்கள். மிகச் சிறுபான்மையினராக இருந்தாலும், இத்தகைய ஆசிரியர்களே மாணவர்களை ஏதேனும் துறையில் ஆர்வம் கொள்ளச் செய்து, நம் கல்வியமைப்பை உயிரோடு வைத்திருக்கிறார்கள். மதிப்பெண் என்ற இலக்கை நோக்கி ஓட வைப்பதில் இவர்களில் பாதி பேருக்கு உடன்பாடு இருக்காது. தமிழோ, அறிவியலோ, கணிதமோ, வரலாறோ அந்தத் துறைக்கும் நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் இடையேயான பிணைப்பை மாணவர்களுக்கு அழகாகப் புரிய வைத்துவிடுவார்கள்.
மொத்தப் படிப்பும் கைவிட்டுவிட்டாலும், அவர்கள் நடத்திய பாடங்கள் மட்டுமே மாணவர்களுக்குக் காலம் முழுதும் கூட வரும். பொருளாதார ரீதியாகக் கைகொடுக்கும். உறுதியாக நெருக்கடிகளின்போது மனதுக்கு நல்ல இளைப்பாறலை வழங்கும். படைப்பாற்றலும் வாழ்க்கைக்கான தேடலும் இரண்டறக் கலந்த அத்தகைய வகுப்புகளே செம்மை மரபுப்பள்ளியில் சுற்றும்போது எனக்கு நினைவுக்கு வரும்.

மழைப்பாட்டு கற்றுத்தரும் செந்தமிழன்
கடந்தாண்டு செந்தமிழன் நடத்திய வரலாறு வகுப்பைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். ஒரு விளையாட்டு வடிவத்தில் தான் அந்த வகுப்பு நடத்தப்பட்டது. மாணவர்கள் இரு நாடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டார்கள். இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று பகை நாடுகள். ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அரசன், அமைச்சர்கள், வீரர்கள், தூதுவன் ஆகியோர் தேர்வுசெய்யப்பட்டார்கள். ஒரு நாட்டின் அரசன் அமைச்சரிடம் ஒரு செய்தியைச் சொல்ல, அந்தச் செய்தி அவரையடுத்து பல அமைச்சர்கள், வீரர்கள் ஆகியோரிடையே பயணித்து, தூதுவனைச் சென்றடையும். அவன் அடுத்த நாட்டுக்கு இதே வரிசையில் செய்தியைக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். இந்தச் செய்திப் பரிமாற்றம் முழுக்க முழுக்க காதோடு காதாகச் சொல்லப்படுவதாகவே இருக்கும்.
‘வாளை எடுத்து ஓரத்தில் வைத்துவிட்டேன்’ என்பதுதான் அந்தச் செய்தி என வைத்துக்கொள்வோம். அடுத்த நாட்டின் தூதுவன், வீரர்கள், அமைச்சர்கள் என கடந்து, இறுதியில் அந்த அரசனை அடையும்போது இது பொருள் மாறாமல் அப்படியே சென்று சேர்கிறதா என்பதுதான் இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. ‘ஒவ்வொருவரும் கவனமா செய்தியைக் கேளுங்க. பக்கத்துல இருக்குறவங்களுக்கு அதே கவனத்தோட செய்தியைச் சொல்லுங்க. செய்தி பரிமாற்றத்துல ஏதாவது குழப்பம் நடந்தா போர் ஏற்பட வாய்ப்பு இருக்கு. போரைத் தவிர்க்கத்தான் இந்தச் செய்தியை அந்த அரசன் சொல்லி அனுப்புறாரு…இதை மறந்துடாதீங்க’ என்று அவர்களிடம் அறிவுறுத்தினார். ஆரவாரங்களுக்குப் பிறகு மாணவர்கள் ஒரு நாடாக உருமாறி, அமைச்சராகவும் வீரராகவும் பிரிந்து, செய்திப் பரிமாற்றம் தொடங்கியது. மாணவர்கள் ஆர்வத்தோடும் அவர்களுக்கே உரிய குறும்புகளோடும் செய்தியை உள்வாங்கி, கமுக்கமாகப் பகிர்ந்தார்கள். இறுதியில் எதிரிநாட்டு அரசனிடம் செய்தி சென்றுசேர, விளையாட்டு முடிவுக்கு வந்தது. ‘என்ன செய்தி உனக்கு வந்துச்சு?’ என்று செந்தமிழன் ஆவலுடன் கேட்டார். அரசன் சிரித்துக்கொண்டே ‘வாளெடுத்து வந்துட்டு இருக்கேன்னு அருண் சொன்னான்’ என்றான். நல்ல வேளை, இருவருமே போலி அரசர்கள் என்பதால் போர் வெடிக்காமல் நாடுகள் தப்பின. செய்திப்பரிமாற்றத்தில் நடந்த தவறு சுட்டிக்காட்டப்பட்டதும், மாணவர்களிடையே சிரிப்போசை எழுந்தது.
இருபது பேருக்கு மேற்பட்டவர்கள் பங்கேற்ற செய்திப்பரிமாற்றத்தில் செய்தியை முதலில் மாற்றிச் சொன்னவர் யார் என்ற விசாரணையும் நடத்தப்பட்டது. ’இவன் தான்..அவன் தான்’ என்று மாணவர்களும் முழு ஈடுபாட்டுடன் களத்தில் இறங்கினார்கள். அசட்டுச்சிரிப்போடு ஓர் அமைச்சர் சிக்கினார். ‘நீ ஒரு மாதிரி முழிச்சுட்டு சொன்னப்பவே நான் டவுட் ஆனேன்’ என்று பக்கத்து அமைச்சர் பழியிலிருந்து ஒதுங்க முயன்றார். மாணவர்களோடு, அதுவரை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெற்றோரும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். மாணவர்கள் கொஞ்சமும் கவனச்சிதறல் இன்றி வகுப்பில் இருந்ததைக் கவனிக்க முடிந்தது. இங்கு கற்றுத்தரப்பட்டது வரலாறா, வாழ்வியலா? இந்த விளையாட்டு மூலம் இருபது பேரில் ஐந்து குழந்தைகளாவது சொற்களின் மதிப்பை உணர்ந்திருக்க மாட்டார்களா?
தமிழ், இயற்கையியல் உள்ளிட்ட அனைத்து வகுப்புகளுமே இப்படி சுவாரஸ்யமான விளையாட்டு வடிவத்தில்தான் செம்மை மரபுப்பள்ளியில் கற்றுத்தரப்படுகின்றன. வெறும் தகவல்களின் திரட்டாக அல்லாமல், வாழ்வைப் புரிந்துகொள்ளத் தேவையான செய்தியைப் பாடங்களின் வழியே கொண்டுசேர்ப்பதுதான் மரபுப்பள்ளி வகுப்புகளின் நோக்கமாக இருக்கிறது. அதுவே மரபுப்பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கு இனிய சவாலாகவும் உள்ளது.
பெருமழையில் தக்கர் பாபா வித்யாலயா வளாகம் பாதிப்புக்குள்ளானதால், மரபுப் பள்ளிக்கு இரு மாதங்கள் விடுமுறை விடப்பட்டது. பள்ளிக்கும் பெற்றோருக்குமிடையே ஓர் இடைவெளி விழுந்தது. கடந்த ஓர் ஆண்டு அனுபவத்தில் மரபுப்பள்ளி குறித்து அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று பெற்றோரின் கருத்துகளை அண்மையில் கேட்டறிந்தோம். அவர்களிடமிருந்து நிறையாகப் பல கருத்துகள் வந்தாலும், சிற்சில குறைகளும் கூறப்பட்டன. எல்லாவற்றையும் கடந்து, மரபுப்பள்ளி மீது அவர்களுக்கிருக்கும் மரியாதையை நன்கு உணர முடிந்தது. ஒவ்வொரு ஊர்ச்சந்தையிலும், ‘மரபுப்பள்ளியை மறுபடி எப்போ தொடங்கப்போறீங்க?’ என்று புதியவர்கள் பலர் ஆவலுடன் கேட்கிறார்கள். வெல்வதை விட வாழ்வதில் அதிக விருப்பம் உள்ள, எந்த நெருக்கடி வந்தாலும் தற்சார்பு வாழ்க்கை மூலம் மீண்டு எழ விரும்புகிற மக்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மரபுப்பள்ளி மூலமாக ஒரு புதிய வாழ்வியலுக்குள் நுழைகிறார்கள். அல்லது ஒரு கனவுபோல தொலைந்துபோன வாழ்க்கை முறையை மீட்டெடுக்க முயல்கிறார்கள். இதற்கு ஒரு கருவியாகச் செந்தமிழன் தலைமையிலான மரபுப்பள்ளி குழுவினர் இயங்குகிறோம். அதற்கான விருப்பத்தையும் ஆற்றலையும் இறை எங்களுக்குத் தொடர்ந்து அளிக்க வேண்டுகிறேன்.
புகைப்படம்: பால் கிரிகோரி

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: