உலகம் விரும்பும் உன்னத பேனா

அலுவலகத்தில் X பக்கத்து இருக்கை நண்பனான Y எழுதுவதையே குறுகுறுவென பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். Yஇன் கையில் இருப்பது X இன் பேனா தான். X தயக்கம் நீங்கி கேட்கிறான், ‘தலைவா…இது என் பேனா தானே?’ Y ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனுக்கு எதிரே உள்ள கம்யூட்டர் கீ போர்டின் நடுவிலிருக்கும் பாக்ஸைத் திறக்கிறான். உள்ளே வெள்ளை நிற பால் பாயிண்ட் பேனா ஒன்று உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதை X இடம் கொடுக்கிறான். X எதிர்பார்க்கவே இல்லை. கம்பி மத்தாப்பூவை முதல் முறையாகக் கையில் வாங்கிய குழந்தைபோல அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. அதுவும் அவன் பேனா தான். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு ’இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பு?’ என்று வினவிய Xஇன் பார்வையைத் தவிர்த்துவிட்டு Y எழுதுவதைத் தொடர்கிறான். Y தெளிவாக இருக்கிறான். பேனாக்களைக் கவர்வது வேறு, நிர்வகிப்பது வேறு. மேலும், இது Yக்கு X செய்யாத ஒன்றும் அல்ல.
……
சிரித்த முகத்துடன் கறாராக வாழ முடியும் என்பதற்கு என்னோடு பணிபுரியும் ரத்னா ஓர் உதாரணம். ஒருநாள் காலையில் ஏதோ குறிப்பெடுக்க ரத்னாவிடம் பேனா வாங்கினேன். மதியம் மகாராஜன் அதை என்னிடமிருந்து வாங்கினார். அவர் எழுதிவிட்டுக் கொடுத்தபோது, ‘இது என் பேனா மாதிரியே இருக்கு’ என்றார். ‘ஆசை தோசை அப்பளம் வடை’ என்றேன். லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே போய்விட்டார். இந்த விஷயத்தை ரத்னாவிடம் சொன்னால், ’என்ன நடக்குது எங்கே? இது என்ன மாதிரியான உலகம்?’ என்ற தொனியில் ஆங்கிலத்தில் எரிச்சல்படுவார் என்பது எனக்குத் தெரியும். இருந்தும் அவரிடம் பேனாவைத் திருப்பிக்கொடுக்கும்போது ஒரு தகவலுக்காகச் சொன்னேன், ‘மகாராஜன் இது அவரோட பேனான்னு சொல்றாரு!’ அவரது பதிலை எதிர்பாராமல் கிளம்பிய என்னிடம் ரத்னா தோளை உயர்த்திக்கொண்டு சொன்னார், ‘ஓகே! கொடுத்திருங்க’. ’அட கிறுக்குப்பய புள்ள’ என்ற என் அதிர்ச்சியை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. இந்த முறை மகாராஜன் அதிகமாகவே சிரித்தார். ரத்னா பேனாவை மகாராஜனிடம் வாங்கவும் இல்லை. அவரிடம் பேனா இருப்பது மகாராஜனுக்கும் தெரியாது. எப்படியோ தொலைந்த பேனா எப்படியோ திரும்பி வந்திருக்கிறது. இந்தக் கண்ணாமூச்சியில் நடுவே என்னைப் போல யாரேனும் குழம்பி நிற்பதும் நேர்கிறது.
…….
நான் பிரசாத்திடம் வாங்கிய பேனாவை சுபாஷ் கேட்டபோது என் பேனாவைப் போலவே கொடுத்தேன். முதல் பார்வையிலேயே அது தந்த ’விசேஷமானது’ என்ற உணர்வை நான் எளிதாகக் கடந்துவிட்டேன். பேனாவை வாங்கியதை சுபாஷும் மறந்துவிட்டான், கொடுத்ததை நானும் மறந்துவிட்டேன். இரு நாட்களுக்குப் பிறகு என்னை லிப்ட்டில் சந்தித்த பிரசாத் பேனாவைத் திரும்பக் கேட்டான். அந்த சம்பவத்தையே மறந்துபோனதை மறைத்துக்கொண்டு, சிரித்துச் சமாளித்தேன். நான் சுபாஷிடம் போய்க் கேட்டபோது நெற்றியைச் சுருக்கினான். ‘நேத்து சந்திரன் வாங்கிட்டுப் போனான்…’ என்று அனுமானமாகப் பதில் வந்தது. பேனா தன் கைகளிலிருந்து வேகமாக நழுவிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து பிரசாத் மறுபடியும் நினைவுப்படுத்தினான். ‘அது ஊர்ல இருக்குற என் தம்பி கிஃப்ட்டா கொடுத்தது சார்….’ சொல்லும்போதே அவன் கண்கள் கலங்கின. ‘அடடா..’ என்ற என் மறதி ‘ஐய்யோடா’ என்றானது. கொஞ்சம் பதற்றத்துடன் தேடலை விரைவுப்படுத்தினேன். சுபாஷ் சந்திரனைத் தொடர்பு கொண்டான். சந்திரன் சுரேஷை அலுத்துக்கொண்டான். அலுவலகத்தின் ஒரு தளம் முழுக்க சுற்றிக்கொண்டிருந்த பேனா ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு கைக்கு வந்தது. ஒரு நீண்ட பிரிவுக்குப் பிறகு அண்ணனும் தம்பியும் கசிந்த கண்களோடு ஒன்றுசேர்ந்தார்கள். இரவல் பேனாக்களில் சில செண்ட்டிமெண்ட்டை மூடியாகக் கொண்டவை. உரியவர்களிடம் கட்டாயம் திருப்பிக்கொடுத்தேயாக வேண்டும்.
…….
காலத்தால் பின்தங்கிய ஒரு ஷாப்பிங் மால். அங்குள்ள ஒரு திறந்தவெளி ரெஸ்டாரெண்ட்டில் நாங்கள் அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்தோம். ’ஒரு நிமிஷம் பேனா கொடுங்க’, அருகே வந்து கேட்டார் ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர். அவர் அங்குள்ள ஒரு கடையில் வேலைபார்ப்பவர் என்பது புரிந்தது. பேனாவைக் கொடுத்துவிட்டு பேச்சைத் தொடர்ந்தோம். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் வந்தவர், எங்களது மேஜை மீது பேனாவைத் தூக்கிப்போட்டுவிட்டு நடையைக் கட்டினார். பேனாவைக் கொடுத்த நண்பன் கடுப்பாகிவிட்டான். ‘நான் உங்களுக்கு எப்படி கொடுத்தேன். அதே மாதிரி நீங்களும் கொடுக்கணும்ல? பேனாவை அப்படியே எறிஞ்சுட்டு போறீங்க?’ என்று தாடையை இறுக்கிக்கொண்டு கேட்டான். பேனா வாங்கியவர் எங்களைத் திட்டமிட்டு அவமதிக்கவில்லை. வருடக்கணக்காக அவர் வளர்த்துவந்த ஒருவித அலட்சியம் எங்கள் மீதும் பாய்ந்திருக்கிறது. அவர் ஓரிரண்டு வார்த்தைகளில் வருத்தம் தெரிவித்து பிரச்னையை ஒரே நொடியில் முடித்திருக்கலாம். அதற்கு மாறாக மிரட்டலும் அறிவுரையும் கலந்து நிறைய பேசினார். வாக்குவாதம் பத்து நிமிடங்கள் தொடர்ந்திருக்கும். வழுக்குமரத்தில் ஏறிச் சறுக்கிய அனுபவம்தான் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. பாத்திரமறிந்து பிச்சையிடலாம். பேனா கொடுக்க முடியுமா?
…..

மாணவர்கள் ‘பாய்ஸ்’ என்றும் மாணவிகள் ‘கேர்ள்ஸ்’ என்றும் அழைக்கப்பட்ட ஒரு பள்ளிக்கூடம் அது. தாங்கள் மட்டுமே மாணவ, மாணவிகளைப் பெயர் சொல்லி அழைக்க முடிகிற சூழல் ஆசிரியர்களுக்கு உறுத்தவே இல்லை. அனைத்திலும் மாணவிகளோடு போட்டி போட வேண்டும் என்ற மனநிலையில் நாங்கள் இருந்தோம். படிப்பு மட்டும் விதிவிலக்கு. வெளியூரிலிருந்து வந்த கோமதி ஏழாம் வகுப்பில் எங்களோடு சேர்ந்துகொண்டாள். அம்மன் படங்களில் வருகிற கதாநாயகச் சிறுமிகளின் முதிர்ச்சியோடும் கம்பீரத்தோடும் அவள் பள்ளி வளாகத்தை வலம் வருவாள். பாய்ஸ் –கேர்ள்ஸ் கூத்து அவளுக்குப் புரியவில்லை. அசோக்கை அசோக் என்றும் ஆவுடையப்பனை ஆவுடையப்பன் என்றுமே அவளால் சொல்ல முடிந்தது. வியப்புக்குரிய அவள் அதனாலேயே எங்கள் எதிரி ஆனாள். ஒருமுறை வாகை மரத்தடியில் நாங்கள் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் பெயர் சொல்லி அழைத்தபடி கோமதி அருகே வந்தாள். ’பேனா கொடுக்குறியா? எழுதிட்டு தர்றேன்’ என்று கேட்ட அவளை என்னால் ஏறெடுத்துக்கூட பார்க்க முடியவில்லை. அருகே உட்கார்ந்திருந்த குருசாமி என்னை எகத்தாளமாகப் பார்த்தான். நான் பாக்ஸிலிருந்து தயக்கத்துடன் பேனாவை எடுத்துக்கொடுத்தேன். எழுதிமுடித்துவிட்டு, ‘தேங்க்ஸ்’ என்று புன்னகைத்துக்கொண்டே பேனாவைக் கொடுத்துவிட்டு போனாள். ’கேர்ள்ஸ் வாங்குன பேனா நமக்கு எதுக்கு? அதை உடைச்சிருல’ என்று மரண தண்டனைத் தீர்ப்பு எழுதிய நீதிபதி போல சொன்னான் குருசாமி. நானோ ஒரே நிமிடத்தில் வில்லன் கேரக்டரிலிருந்து குணச்சித்திரத்துக்கு மாறியிருந்தேன். ‘எங்கம்மா ஏசுவாங்கடா’ என்றபடி பேனாவை பாக்ஸில் வைத்தேன். முக்கியமாக கோமதியை அவமதிக்க நான் தயாராக இல்லை. பல்வேறு இடங்களில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்குமிடையே எழும்பி நிற்கிற அபத்த சுவர்களை இன்றுவரை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். கோமதி கேட்டு வாங்கிய பேனா என் சுவரில் முதல் கீறல் போட்டது.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: